Als de storm gaat liggen

Voor zover ik mij kan herinneren, ben ik nooit bang geweest voor water.  Mijn vader was een waterrat en duwde mij als we gingen zwemmen zonder pardon het water in, ging mij voor in de schoolslag, tilde me op en liet me een paar meter verder weer neer plonzen. Zolang mijn vader in de buurt was, was ik niet bang.
 
Maar toen kreeg ik schoolzwemmen. In een vreemd dorp, groot zwembad en geen vader in de buurt. Nu schreeuwde er een badjuffrouw vanaf de kant, en keek daarbij zo boos, dat ik van slag raakte. Rugzwemmen was al helemaal een ramp, want dan raakte zij uit beeld en zwom ik helemaal scheef, zeg maar diagonaal, waardoor zij nóg harder ging schreeuwen. Wat met mijn vader in de buurt altijd vanzelf ging, ging nu opeens helemaal mis: de badjuffrouw blies al mijn zelfvertrouwen weg, zwaaiend met een enge haak.
 
Op een dag stuurde mijn moeder mij naar de Warme Bakker om brood te halen. Eenmaal voor de toonbank in de winkel, ietwat verlegen, viel mijn oog op een van de winkelbedienden achter de toonbank. Zij had iets bekends –  kort kapsel, rood haar. Alleen haar vriendelijke stem, die kon ik niet plaatsen.
 
“Dag Richard, kan ik je helpen?” vroeg ze.
Toen zag ik het. De badjuffrouw. De schreeuwjuffrouw.
 
Gehuld in een wit schort, zonder haak en de lucht van chloorwater, bleek zij uiterst menselijk. Niet veel later haalde ik mijn zwemdiploma.
 
Ik moest hieraan terugdenken toen ik deze zomer in Italië was, aan de kust van de Ligurische Zee. Op je rug drijven in het zoute water, je blik naar de hemel gericht, het geluid van de branding. Af en toe een golf, nooit woest, altijd rustig. Het is dat ik wist van de heersende oorlogen, hongersnoden en opkomende autocratieën, anders zou ik gedacht hebben dat ik in het paradijs was beland. Hier kon ik voor even het leven laten vieren. Online wordt dan offline, aardse verwachtingen schuif je opzij: er komt letterlijk weer lucht in lichaam en geest, je kunt herademen. Belangrijk, want het nieuws spoelt alle vanzelfsprekendheden weg. De berichten, bijvoorbeeld uit Gaza, laten ons zien we kunnen zakken. Hoe zorg je dat je te midden van zoveel onrust niet gaat wankelen of – om maar even in de zwemtermen te blijven – spartelen? Hoe houd je je blik gericht op wat houvast geeft?
 
Het begint met vertrouwen. In geloofsgemeenschappen als de onze leren wij dit vertrouwen breder te maken, wijder, dieper. Dan wordt datgene wat vertrouwen schenkt niet per se zichtbaar maar voelbaar. Het zwemt zich een weg naar binnen. Denk aan hoe Jezus in de verhalen van het evangelie over God spreekt. Hij, in wie zoveel mensen de gestalte hebben gezien van een nieuw begin, een nieuw leven, vrij van angst en verscheurdheid. Jezus die over het water liep …
 
In de tijd van de Bijbel stond het water voor dood. De Eeuwige heeft het water, de machten van de dood, onder zijn voeten, de chaos onder de knie. En zo wandelt ook zijn Zoon, in de gelovige ogen van evangelist Matteüs, in een rotsvast godsvertrouwen over de wateren van de zee. Jezus’ liefde is sterk als de dood. Geen storm blaast het opzij.
 
Hoe zit dat met ons? Durven wij de storm te trotseren? Niet meewaaien maar juist er tegenin? ‘Houd moed!’ roept de Levenwekkende. Gericht durven vertrouwen op wat leven geeft, de kracht van het Goede en daarnaar handelen. Boven alle maren. Niet alleen voor jezelf, maar voor elkaar. Dan zal eens de storm weer gaan liggen.

– Richard van der Keur

Deze bijdrage is gepubliceerd in Vrije Ruimte nr. 12 2025, 
een uitgave van Vrijzinnig Westland, een samenwerkingsverband met  VVP Maasdijk en VVP Honselersdijk, Hervormde Wijkgemeente Oude Kerk Naaldwijk en Vrijzinnig Protestantse Wijkgemeente Uniekerk 's Gravenzande.

---