Verwondering in de tuin

Afbeelding: Pixabay

Wat verwondert u dicht bij huis, in uw eigen huis of uw straat? Het was een van de vragen die afgelopen zondag 2 juni werd gesteld in de jaarlijkse tuindienst, die ook dit jaar weer werd gehouden in de fleurige tuin van Truus Vreugdenhil. Het thema van deze feestelijke viering was ‘Kijken in verwondering’, met muzikale medewerking van het Blazersensemble Westland Brass uit Hoek van Holland, onder leiding van Gerrit van de Berg. Het was misschien iets minder zonnig dan we hadden gehoopt, maar dat mocht de sfeer niet drukken. Integendeel.
 
Op de vraag wat u verwondert dicht bij huis, kwamen de meest uiteenlopende antwoorden. “De klaprozen die overal prachtig uitzaaien”, schreef iemand. “De verrassingen die de natuur met zich meebrengt” en “de spectaculaire zonsondergangen vanuit mijn luie stoel”. Inderdaad, om je te kunnen verwonderen hoef je soms niet eens lichamelijk in beweging te komen. Overigens kan die verwondering zich ook uiten in een zorg. “Dat er zo weinig groen is in het Westland”, schreef iemand. En ook: “De reactie op de spreidingswet”.
 
De tweede vraag was namelijk specifiek gericht op de eigen regio: Ook in het Westland zijn dingen waarover u zich zult verwonderen, wat is dat? “Deze zondagmorgen!” schreef iemand, en: “Dat er in deze hectische plaats nog zoveel mooi erfgoed is.” Het Westland telt bijvoorbeeld nog een behoorlijk aantal mooie kerkgebouwen. En dat tussen een zee van glas, want nog altijd is er, zoals iemand ook schreef, veel kassenbouw. En tussen al die kassen mogen wij ons ook verwonderen over de ‘saamhorigheid’ en “die lieve mensen om ons heen”.
 
De samenzang, mooie teksten en verhalen werden door het blazersorkest afgewisseld met prachtige muziekstukken als The Rose. Op hun blazersklanken resoneerde een van de gedichten nog na, over ‘wat simpele dingen, simpele vreugden, simpele schoonheid, kleine gebaren’ … Soms lijkt het misschien ver weg, maar vaak ligt de verwondering dichterbij dan we misschien vermoeden. Laten we daarom blijven kijken in verwondering en koesteren wat ons dierbaar is. Het is, zoals we hoorden in het gedicht, de gave waarin we Gods liefde kunnen ontmoeten.
 
Verwondering
 
Wat simpele dingen:
een bloemknop, een lied
’t geduld van de branding
het ruisen van riet.
 
Wat simpele vreugden:
de lach van een kind,
een strakblauwe hemel,
een vlag in de wind.
 
Wat simpele schoonheid;
een schelp op het strand,
een slootje vol kroos
en een wilg aan de kant.
 
Wat kleine gebaren:
een handdruk, een groet.
t’ Zijn gaven waarin ik
Gods liefde ontmoet.

– Richard van der Keur

Deze bijdrage is gepubliceerd in Vrije Ruimte nr. 8 2024, een uitgave van Vrijzinnig Westland, o.a. VVP Maasdijk.

---